Prolog

Prolog





Cudowny, słoneczny poranek jak zawsze wita wszystkich obywateli naszego miasta. Każdy budzi się z chęcią do życia oraz uśmiechem na twarzy. Dzieci przecierają oczka i szykują się do szkoły, dorośli piją kawę i robią ostatnie poprawki swojego wyglądu by móc ruszyć do pracy i spędzić tam swoje 8 godzin życia. Całe miasto budzi się do życia by tak jak codziennie podbijać świat polityki, finansów i innych dziedzin życia...








Witajcie wszyscy po dość długiej przerwie, jeśli ktoś czytał moje opowiadanie wcześniejsze to na pewno już trochę mnie zna. Tym razem mam zamiar pisać trochę dłużej i może trochę inaczej. Chciałabym żeby te opowiadanie nie było jak większośc opowiadań na internecie. Mam nadzieję, że uda mi się to zrobić i stworzyć coś nowego i ciekawego przede wszystkim. Zapraszam więc do krótkiego prologu.
PS: Od razu mówię jestem osobą pracującą, więc rozdziały nie będą wstawiane regularnie, ale bedę się strać żeby przerwy nie były dłuższe niż jeden tydzień :*

Komentarze

  1. Unknown14 stycznia 2017 12:37

    W prologu dużo nie zdradzasz, ale to może i dobrze, bo wzbudziłaś tym moją ciekawość! ;* czekam oczywiście na pierwszy rozdział i pozdrawiam serdecznie kochana <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Izabelka14 stycznia 2017 13:03

      Postanowiłam wprowadzić trochę tajemniczości, ale spokojnie pierwszy rozdział już trochę rozjaśni sytuację ;)

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1 -Lena co robisz ??? -Mamo to co zwykle, przecież wiesz -No to zbieraj się do szkoły i zostaw te swoje opowiadania ! -Dobra już ! I tak o to właśnie zaczyna się mój dzień, nie tak kolorowo jak w moim opowiadaniu, a w sumie chyba raczej wypocinach, które lubię pisać codziennie. Nazywam się Lena Steele mieszkam w Barcelonie razem z rodzicami i młodszą siostrą Sofią. Ogólnie to pochodzimy z Angli, ale w wieku 15 lat przeprowadziłam się do Barcelony ze swoją rodzinką. Tata i mama znaleźli tu pracę, a my z siostrą ajn szkoły. Obecnie mam 20 lat i studiuję dziennikarstwo. Moja siostra ma 18 lat i jest jeszcze w liceum. Piszę już od kilki lat niestety jeszcze nic co napisałam nie ujrzało światła dziennego. Lubię pisać romantyczne i kolorowe opowiadania, bo jest to przeciwieństwo mojego życia. Chociaż ktoś z perspektywy obserwatora móógłby twierdzić inaczej. Przecież jestem chrześniczką cudownego trenera Barcelony, znam wszyskich piłkarzy i nareszcie mieszkam w Barcelon...
Czytaj więcej
Rozdział 7 W moim kierunku szedł wysoki, przystojny brunet o cudownych zielonych oczach. Rozpłynęłam się na sam widok jego uwodzicielskich ruchów, ale jak się odezwał to już totalnie roztopiłam się. -Hej, jestem Denis - podał mi rękę i lekko się uśmiechnął - Hej, Lena - odwzajemniłam uśmiech, Denis przywitał się z resztą i wrócił do mnie - Miło mi cię poznać, czym się zajmujesz ? - zapytał - Jestem fotografem i reporterem Blaugrany - O fajnie, zazdroszczę, zawsze chciałem mieć coś wspólnego z Blaugraną, ale nigdy Luis nie chciał mnie zabierać ze sobą - Bo ty się masz uczyć - usłyszałam za plecami krzyk Luisa na co zaczęliśmy się śmiać - Tak, tak wiem - A ty ? Czym się zajmujesz ? - Jak już słyszałaś uczę się. Jestem lekarzem sportowym. Uczę się, bo chce pracować z najlepszymi piłkarzami właśnie takimi jak ci w Barcelonie. Został mi jeszcze rok studiów i 3 miesiące praktyk i szkoleń i po wszystkim - Wow to imponujące na prawdę. Podziwiam ja się nigdy nie mogłam zmobil...
Czytaj więcej
Rozdział 3 Na boisku stali wszyscy piłkarze, z wielkim bukietem kwiatów i balonami z moim imieniem, oczywiście w barwach Barcelony no bo jakby inaczej ? Podeszłam do nich bliżej i wtedy wyskoczył Leo -Lenko nasza kochana, chcielibyśmy oficjalnie pogratulować Ci nowej pracy i życzyć szczęścia w nowej karierze i nowym życiu - Ooo dziękuje - wtedy wszyscy chórem krzyknęli ,, Gratulacje", byłam bardzo miło zaskoczona, nie dałam rady sama wziąć kwiatów, więc pomógł mi Neymar oczywiście. - Mam newsa - Dawaj - Marc do mnie napisał i się umówiliśmy  dzisiaj na kawę - próbowałam nie dać poznać po sobie, że jestem strasznie podjarana, ale mi się nie udało, bo Brazylijczyk zaczął się śmiać - No to super jak tak, tylko nie pokazuj, że aż tak cię kręci bo cię wykorzysta i zostawi - Dzięki, zawsze umiesz człowieka pocieszyć - udałam obrażoną, weszliśmy do mojego gabinetu, wzięłam wazon, napełniłam go wodą i wstawiliśmy kwiaty, były przepiękne. Potem wróciliśmy n...
Czytaj więcej